Φθινοπωρινό κουιζ

Μετά το πέρας του καλοκαιριού και την απαραίτητη θερινή ραστώνη η πραγματικότητα μας βρίσκει στην θέση της. Ενόψει μηντιακών ανακατατάξεων, βορειοελλαδίτικων εξαγγελιών και της σταθερής εδώ και μήνες κρατικής/στρατιωτικής διαχείρησης του μεταναστευτικού. Όλα στο όνομα της πατρίδας. Γα την ακρίβεια για το καλό της πατρίδας ενάντια στα ξένα συμφέροντα που μας «επιβουλεύονται». Η «εθνική ανεξαρτησία» ξαναμπαίνει από το παράθυρο μιας και ποτέ αυτό δεν είχε κλείσει.

Γι αυτό λοιπόν το σημερινό κουίζ αφιερώνεται σε όλους αυτούς που έκαναν πιπίλα το «όραμα» για μια «ανεξάρτητη» Ελλάδα.

Το κουίζ είναι σχετικά εύκολο τόσο για όσους διαθέτουν μιαν κάποια ιστορική μνήμη, όσο και γι αυτούς ακόμη που κατοικούν στην χώρα των λωτοφάγων, και κοιμούνται σε γαλανόλευκα σεντόνια:

#1 Ποιός απεικονίζεται στην παρακάτω φωτογραφία;

#2 Τί ακριβώς επιθεωρεί;

υ.γ. η απάντηση της δεύτερης ερώτησης μπορεί να βοηθήσει στην απάντηση της τρίτης.

#3 Ποιά χρονιά είναι τραβηγμένη η φωτογραφία;

0000001

Δημοσιεύθηκε στη κουιζάκια | Σχολιάστε

σημειώσεις στην λαδόκολλα #2: Τα σπίτια της αντίστασης στην Κίνα.

 

Αντί προλόγου

Το να μιλήσει κάποιος για την Κίνα στο περιθώριο κάποιων σημειώσεων όπως αυτές εδώ δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Η χιλιομετρική απόσταση από αυτήν την κοσμογωνιά καθώς και η ελειπής ενημέρωση για τους μή μυημένους στα κινέζικα τεκταινόμενα δημιουργεί αναχώματα στην προσπάθεια κατανόησης του τι σημβαίνει στην κινεζική κοινωνία. Από την άλλη το επαναστατικό παρελθόν της ίδιας της Κίνας και οι σκόρπιες αναφορές που βρίσκουμε σε διάφορες γωνιές του διαδικτύου μας δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας παρουσιάζονται. Σκόρπιες ιστορίες αρνήσεων, εργατικοί αγώνες  σε διάφορες επαρχίες, μικρές και μεγάλες αντιστάσεις δείχνουν ό,τι κάτι βρίσκεται σε εξέλιξη. Εδώ το ζητούμενο είναι η διάχυση αυτών των μικρών και μεγάλων στιγμών, όσων δεν “χωράνε” στις επίσημες βιβλιογραφίες. Γιατί η Κίνα δεν είναι και τόσο μακρυά και αποτελεί ίσως  μια εικόνα και από το δικό μας μέλλον.

Σημείωση: η αναλυτική αναφορά σχετικά με την πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση στην σύγχρονη Κίνα  ξεφεύγει από τις δυνατότητες αυτών των σημειώσεων. Η έστω και συνοπτική και έν πολλοίς  αποσπασματική αναφορά κρίνουμε ό,τι είναι αναγκαία για την κατανόηση αυτών των στιγμών αντίστασης που περιγράφονται παρακάτω. Θα παρακαλέσουμε τον αναγνώστη/α να δείξει επιείκεια.

Διαβάζουμε συχνά  στα διάφορα δυτικά δημοσιογραφικά μέσα για την ολοένα και “αυξανόμενη” κινεζική οικονομία, για τον κινέζικο “γίγαντα” που κυριαρχεί στις παγκόσμιες αγορές. Το διεθνές ενδιαφέρον των δυτικών οικονομολόγων και δημοσιογράφων στρέφεται στην έσχατη αυτή γωνιά της Ανατολής για την εξυψώσει σαν υπόδειγμα καπιταλιστικής ανάπτυξης. Πρόκειται για τις ίδιες πηγές που μερικά χρόνια πίσω γράφανε για την υποβάθμιση του κινέζικου λαού, για τα επίπεδα φτώχειας, για την καταπάταση των δικαιωμάτων και της ελευθερίας εξαιτίας των μαοϊκών. Άν άλλαξε κάτι στην στάση αυτών των πηγών και των υποστηρικτών τους είναι η αλλαγή που προέκυψε στην ίδια την Κίνα. Η επαναφορά σε ένα κρατικό μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρησης (που στην περίπτωση της Κίνας παρουσιάζει την ιδιαιτερότητα ότι αυτή η μεταβολή συντελέστηκε από το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία λόγω της επικράτησης εντός αυτού  του «δεξιού» ρεύματος), η αναδιάρθρωση του καπιταλισμού και η σταδιακή μετά το 1980 στροφή πρός το άνοιγμα στις παγκόσμιες αγορές σηματοδοτούν μια νέα φάση στην κινεζική οικονομία η οποία έχει άμεσες συνέπειες  στο κοινωνικό πεδίο και στην ευρύτερη αναδιάρθρωση της εργατικής τάξης.

Είναι όμως τόσο ρόδινα τα πράγματα όπως μας παρουσιάζονται; Τα τελευταία χρόνια η Κίνα έχει κάνει ένα γερό μπάσιμο στις διεθνείς αγορές αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία. Ο κινέζικος “γίγαντας” με τον κομβικό ρόλο που παίζει στις εξαγωγές λόγω της μαζικής παραγωγής σε μια σειρά τομέων (ένδυση, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρονικά, ενέργεια) είναι η μια μόνο εικόνα, αυτή που μας παρουσιάζεται από τα δυτικά μέσα. Είναι η μισή αλήθεια στην ιστορία. Η άλλη όσο αφορά την κατάσταση στην ίδια την Κίνα δείχνει μια κοινωνία  σε κρίση. Το βιωτικό επίπεδο για τους εργάτες και τις εργάτριες στα εργοστάσια  είναι από τα χαμηλότερα, οι εργασιακές συνθήκες και οι συνθήκες διαβίωσης αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης την ίδια στιγμή που το ιδιωτικό κεφάλαιο προσπαθεί να έρθει λίγο πιο κοντά στην Δύση. Η σωβούσα οικονομική κρίση στην Ασία επηρεάζει αναπόφευκτα και την κατάσταση στην Κίνα. Η κρίση μπορεί να είναι το αρχικό στάδιο μιας διαδικασίας με απρόβλεπτες συνέπειες. Η Κίνα που μέχρι πολύ πρόσφατα θεωρούταν η πιο δυναμική της παγκόσμιας οικονομίας είναι σήμερα αντιμέτωπη με την πτώχευση. Πίσω από την οικονομική επιτυχία της κινεζικής οικονομίας  βρίσκεται μια ανάπτυξη η οποία στηρίζεται στην λεηλασία του πλούτου από τους επιχειρηματίες σαν συνέχεια της περιόδου του “υπαρκτού σοσιαλισμού”.  Η σύγχρονη μορφή της πολιτικής εξουσίας με την ολοκληρωτική μορφή που έχει πάρει συνακόλουθα με τα όποια συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού δημιουργούν μια διαστρέβλωση αυτής της κατάστασης και της τεράστιαςοικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.

Τα  σπίτια της αντίστασης

Μια “σουρεαλιστική” εικόνα από το μέλλον… όλων μας

kina-spiti-sti-mesi-tou-dromou-1

 

Από τις αρχές της δεκαετίας του 90’ το ιδιωτικό κεφάλαιο στην Κίνα αρχίζει να χτίζει εμπορικά κέντρα (τύπου Mall), αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας και πολυτελή ξενοδοχεία στα ήδη πολυπληθή αστικά κέντρα. Η εξασφάλιση της απαραίτητης γής για την ανοικοδόμηση σήμαινε ό,τι έπρεπε να απαλλοτριώσει την γη εκείνη που δεν κατείχε. Έπρεπε να διώξει με κάθε τρόπο τους κατοίκους  από την ενδιαφερόμενη περιοχή. Πρόσφερε αποζημιώσεις (η πλειοψηφία αυτών σε εξευτελιστική τιμή) για τα σπίτια ή μετεγκατάσταση σε άλλες περιοχές. Η ύπαρξη θεσμικού κενού κατά την διαδικασία  αλλαγής από την κρατική γη στην ιδιωτική ήταν μια τεράστια ευκαιρία για το ιδιωτικό κεφάλαιο να πάρει τις κατοικίες σε εξευτελιστικές τιμές σε σχέση με τις αντίστοιχες αξίες τους.

mpalkoni

Η ύπαρξη (μεμονωμένων) περιπτώσεων κατοίκων που αρνήθηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους (είτε γιατί διαφωνούσαν με την απαλλοτρίωση της ιδιοκτησίας τους, είτε γιατί έτσι προσδοκούσαν μεγαλύτερες αποζημιώσεις) δημιούργησαν τα πινεζόσπιτα. Σπίτια σαν πινέζες καρφωμένα ανάμεσα σε τεράστια εμπορικά κέντρα ή στην μέση ενός αυτοκινητόδρομου. Οι ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες αλλά και η ίδια η κυβέρνηση εξάντλησαν κάθε κατασταλτικό μέσο για να κάμψουν την αντίσταση των κατοίκων (αστυνομικές έφοδοι, παράνομες κατεδαφίσεις, κόψιμο νερού και ηλεκτρικού ρεύματος).

c2

 

Τα σκόρπια παραδείγματα αντίστασης ενάντια στην λεηλασία  της γής και της αρπαγής της στέγης  από πλευράς κεφαλαίου συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό αντίστασης το οποίο όσο και άν από τα δημοσιογραφικά μέσα (και τα δυτικά σε πολλές περιπτώσεις)  παρουσιάστηκε με μια γραφικότητα και μια μια εύθυμη σουρεαλιστική διάθεση, δείχνει την εικόνα του κόσμου που ζούμε και είμαστε μέρος του όσο δεν κατεργαζόμαστε τους τρόπους ξεπεράσματός του.

Ρουιγιάν, επαρχία Ζετσιάνγκ, 2013

 

Μικρά..μικρά παραδείγματα..

Στο Ουένλινγκ της επαρχίας Τσετζιάνγκ, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κατάφερε να κρατήσει το σπίτι του ενώ γύρω του χτιζόταν ένας αυτοκινητόδρομος από το 2001 έως τον Δεκέμβριο του 2012.

download

Στην Τσόνγκτσιν, μια οικογένεια κατάφερε για δύο χρόνια να κρατήσει το σπίτι της.

Στο χωριό Γιάνγκτζι στην επαρχία Κουάντονγκ μπροστά στην άρνηση των κατοίκων να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα κατασκευαστικά έργα που ξεκίνησαν το 2010 σταμάτησαν. Οι εργολάβοι αφού αρχικά έκοψαν το ρέυμα και το νερό, αναγκάστηκαν να σκάψουν βαθειά χαντάκια γύρω από τα σπίτια εκτρέποντας τα νερά του τοπικού ποταμού. Οι κάτοικοι παρέμειναν μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013. Δήλωσαν: “ Άν αυτοί μπορούν να χτίσουν ποταμούς, εμείς μπορούμε να χτίσουμε γέφυρες”.

560x380_Xnh16

c5 c5b

 

Δημοσιεύθηκε στη νέα από το μέτωπο, σημειώσεις στην λαδόκολλα | Σχολιάστε

Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.

ανα-δημοσιεύουμε το άρθρο η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας από   το https://ourbabadoesntsayfairytales.wordpress.com μιας και χύθηκε πολύ μελάνι από διάφορα ελληνικά (κυρίως) ιντερνετικά μέσα με πηχαίους τίτλους και υπερτονισμό της μετά θάνατον αθώωσης του Μιλόσεβιτς. Για να επιβεβαιωθεί για ακόμη μια φορά ότι η περιβόητη ελληνοσερβική φιλία δεν ήταν ένα στιγμιαίο γεγονός στο γεωπολιτικό παιχνίδι που στήθηκε για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά μια άρρηκτη σχέση μεταξύ των τοπικών εθνικισμών που εναγκαλίζονται κάτω από τις ομόδοξες σημαίες κάποιας θρησκείας..

Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.

Η είδηση της μετά θάνατον αθώωσης του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς έκανε τον γύρο των ελληνικών ιντερνετικών μμε με έναν αέρα λύτρωσης. Η είδηση μεταδόθηκε ως εξής ”Ο άνθρωπος που τόσο αδικήθηκε από τους ιμπεριαλιστές πλέον αθωώθηκε ακόμα και από τους ίδιους”. Πάνω σε αυτή τη “δικαίωση” επιβεβαιώνεται με έμμεσο τρόπο και μια ηθική δικαίωση του εθνικισμού: “το να είσαι εθνικιστής δεν είναι έγκλημα, το να αγαπάς τη πατρίδα δεν σημαίνει να είσαι φασίστας, απλά μας πολεμούν κτλ κτλ”.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Εδώ δεν θα αναλωθούμε στο να περιγράψουμε θεωρητικά την αναγκαία συνέχεια που υπάρχει μεταξύ ρατσισμού, εθνικισμού και ρατσιστικών εγκλημάτων. Αλλά η ελληνική και η σερβική εθνική αφήγηση, οι οποίες έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στην εικόνα τους ως ηγεμονικών ιστορικά και ηθικά δικαιωματικά κυριάρχων δυνάμεων[1] στα Βαλκάνια, είχαν δεχτεί μεγάλο πλήγμα στους γιουγκοσλαβικούς πολέμους: η ήττα τους τους στέρησε την δυνατότητα να γράψουν την ιστορία από τη πλευρά των νικητών. Φάνηκε ξεκάθαρα το αυτονόητο: ότι ο Σερβικός εθνικισμός δεν ήταν τίποτα παραπάνω από όλους τους άλλους: ένας σφαγέας που πολεμούσε για τη συγκρότηση καθαρού και ομοιογενούς εθνικού κράτους. Έτσι η αθώωση του Μιλόσεβιτς είναι σαν να έδωσε πίσω κάτι από τούτη τη χαμένη αίγλη αλλά και δυνατότητα ηθικολογίας μέσω της εθνικής αφήγησης. Είναι όμως αθώος ο Μιλόσεβιτς;

Η βιασύνη της αναπαραγωγής μιας νομικής αθώωσης για μια συγκεκριμένη υπόθεση ξεχνά τι έκανε πραγματικά ο Μιλόσεβιτς και ότι η νομική αθώωση ή ενοχή δεν απαλλάσσει κάποιον από την πραγματική ιστορική ενοχή. Ο Μιλόσεβιτς πέρα από την εμπλοκή του στη Βοσνιακή σύγκρουση είχε τεράστιο ιστορικό δολοφονιών πολιτικών αντιπάλων, εθνικιστικών μεθοδεύσεων εναντίων των Κροατών, των Βόσνιων και των Αλβανών του Κοσόβου, καταπίεσης, αστυνομοκρατίας, εκκαθαρίσεων εντός και εκτός του ίδιου του του κόμματος, προσωπικών επιλογών ακραίων εθνικιστών σε κομβικές θέσεις του σερβικού στρατού κατά τη διάρκεια του πολέμου, αναστύλωσης της αξίας και του κύρους της σερβικής εκκλησίας, προσωπικού σχεδιασμού άπειρων επιχειρήσεων επιθέσεων σε περιοχές άλλων εθνοτικών ομάδων και μια δεδηλωμένη πρόθεση να συγκροτήσει μια κεντρικοποιημένη Γιουγκοσλαβία όπου ο σερβικός παράγοντας θα ήταν οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχος. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι Μιλόσεβιτς συμμάχησε εκλογικά με το φασιστικό κόμμα του Vojislav Seselj, έναν περιβόητο σέρβο εθνικιστή, λάτρη των Chetniks, εγκληματία πολέμου και φανατικό αντικομμουνιστή, ο οποίος είχε ήδη εθνικιστική δράση από την περίοδο της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Ο ίδιος το 1998 είχε ήδη καταμετρημένες αρκετές ώρες μάχης με τις παραστρατιωτικές του ομάδες στο πλευρό του Κάραζιτς. Ο Μιλόσεβιτς ήταν πρόεδρος της Σερβίας και προσωπικά συνέβαλε στην επί 3.5[2] χρόνια πολιορκία του Σαράγεβο. Τα σερβικά στρατεύματα ήταν δικά του στρατεύματα, αυτά του σερβικού έθνους που δημοκρατικά τον είχε εκλέξει και που συμπυκνώνονταν στο πρόσωπο του. Η λίστα των ιστορικών ευθυνών και εγκλημάτων είναι τεράστια. Το ερώτημα όμως παραμένει: Αθωώθηκε όντως ο Μιλόσεβιτς;

Οι ίδιοι άνθρωποι που τόσα χρόνια κατηγορούσαν το δικαστήριο της Χάγης ως μη ικανό να δικάσει τον Μιλόσεβιτς είναι οι ίδιοι που ξαφνικά δέχτηκαν την υποτιθέμενη απόφαση της αθώωσης του, θεωρώντας ότι ούτε αυτοί που τον δίκασαν μπορούν να τον βρουν ένοχο, Φανερώνουν έτσι ότι οι ενστάσεις τους στη δίκη σε καμία περίπτωση δεν ήταν δικονομικές ή πολιτικές αλλά πολιτικάντικες, στα μάτια τους ο Μιλόσεβιτς ήταν πάντα ήδη αθώος γιατί ό,τι έγινε για αυτούς δεν ήταν έγκλημα. Απλά έψαχναν έναν τρόπο να δικαιολογηθεί ότι έγινε, γιατί αν υπάρξει η παραδοχή του εγκλήματος, ότι δηλαδή η σπουδαία διήγηση του έθνους βασίζεται στη σφαγή χωρίς τέλος, το έθνος χάνει την σπουδαία ηθική του βάση. Ακριβώς για αυτό το λόγο, τα δημοσιεύματα που τιτλοφορούνταν ως “η αθώωση που δεν έγινε ούτε μονόστηλο” δεν αφιέρωσαν ούτε αυτά πάνω από μια παράγραφο στην αθώωση του, και αρκέστηκαν σε αποσπάσματα από το υποτιθέμενο κείμενο της αθώωσης. Γιατί ακόμα και το ίδιο το νομικό κείμενο στο οποίο αναφέρονται δεν αναφέρει πουθενά την αθώωση του. Τι λέει συνεπώς το νομικό κείμενο; Τον αθωώνει όντως;

Η δίκη του Μιλόσεβιτς έχει σταματήσει λόγω του θανάτου του, και συνεπώς ο Μιλόσεβιτς από νομικής πλευράς δεν είναι ούτε αθώος ούτε ένοχος. Η δίκη που διεξάγεται τώρα είναι αυτή του στενού του συνεργάτη Ράντοβαν Κάραζιτς. Κάπου μέσα στις 2.590 σελίδες, στην σελίδα 1.303αναφέρεται το συμπέρασμα ότι ο Μιλόσεβιτς δεν είχε εμπλοκή στο σχεδιασμό των επιχειρήσεων του Κάραζιτς και ότι δεν συμφωνούσε πολιτικά με όλες τις ενέργειες του τελευταίου. Πουθενά δεν αναφέρεται όμως η μη εμπλοκή του στις ενέργειες. Αντιθέτως στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι ο Μιλόσεβιτς παρείχε οπλισμό και στρατεύματα στον Κάραζιτς και ότι τα στρατεύματα αυτά ήταν τα στρατεύματα του γιουγκοσλαβικού στρατού που ήταν υπό τον έλεγχο της Σερβίας. Ούτε από νομικής πλευράς υπάρχει συνεπώς κάποια αθώωση.

Το φάντασμα του Μιλόσεβιτς το οποίο έρχεται κάθε φορά να διεκδικήσει τη δικαίωση του είναι το φάντασμα όλων των εθνικισμών που προσπαθούν στο συλλογικό ασυνείδητο να απωθήσουν το καταστατικό του τραύμα, το καταστατικό τους έγκλημα. Το έθνος, ακόμα και στις πιο φιλειρηνικές στιγμές του έχει τα θεμέλια του στο πόλεμο και στο θάνατο.

Υποσημειώσεις

[1] Αξίζει να θυμηθούμε ότι υπάρχουν μέχρι σήμερα φήμες ότι ο τότε υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς είχε συναντήσεις με τον Μιλόσεβιτς με σκοπό την κατασκευή κοινού πλάνου διαμελισμού της δημοκρατίας της Μακεδονίας και μοιράσματος των εδαφών της από τις δύο χώρες Σερβία και Ελλάδα. Το περιβόητο σύνθημα «σύνορα με τη Σερβία». Το πλάνο απορρίφθηκε από τον Κ.Μητσοτάκη.

[2]. Η πολιορκία του Σαράγεβο υπήρξε η μακροβιότερη πολιορκία πόλης στην σύγχρονη ιστορία. Κράτησε από τις 5 Απριλίου του 1992 μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου του 1996 (1425 ημέρες).

Δημοσιεύθηκε στη νέα από το μέτωπο | Ετικέτες: , , | Σχολιάστε

φωτογραφικό αφιέρωμα από την καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας στα Γιάννενα

Αυτή η συλλογή περιέχει 19 φωτογραφίες.

«Μέσα σε λίγες ώρες η Κοινότητα των Εβραίων, βούλιαξε ακέρια. Με τη Συναγωγή της, τα μαγαζιά της, τους παράδες τους μαζωμένους πεντάρα –  πεντάρα. Δεν έμεινε τίποτα. Η μικρή μας πόλη με πιασμένη την ανάσα άκουσε το σπαραγμό και τον … Συνέχεια

Περισσότερες συλλογές | Σχολιάστε

Για την εργατική εξέγερση στην Βιέννη τον Ιούλιο του 1927

Φωτογραφία από τις διαδηλώσεις μπροστά στο "Μέγαρο Δικαιοσύνης" που βρίσκεται στην Βιέννη

Φωτογραφία από τις διαδηλώσεις μπροστά στο «Μέγαρο Δικαιοσύνης» που βρίσκεται στην Βιέννη

 

Σήμερα επιλέγουμε να αναδημοσιεύσουμε το παρακάτω κείμενο από το μπλόγκ the shades magazine .    Η αναδημοσίευση γίνεται μιας και η περίοδος το 20 αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου ο φασισμός άρχισε να ριζώνει στις δυτικές κοινωνίες ώς αντίδραση σε μια νέα πραματικότητα που το τέλος του σφαγείου του Α’παγκοσμίου πολέμου έβαζε με τις πολύ σκληρές συνθήκες ειρήνης για τους χαμένους. Η ¨αγανάκτηση» της αυτοκρατορίας απέναντι σε αυτές τις συνθήκες καθώς και η οικονομική εξαθλίωση που δημιουργήθηκε λόγω των υπέρογκων αποζημιώσεων κα απαιτήσεων δημιούργησαν μια συντηρητική στροφή στην γερμανική κοινωνία η οποία έβλεπε ολοένα και περισσότερο να είναι αυτή που πλήρωνε τις μεγαλοιδεατικές βλέψεις των αυτοκρατόρων της. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ρίζωσε και άνθησε το φασιστικό στοιχείο που λίγα χρόνια αργότερα θα οδηγούσε σε ένα ακόμη παγκόσιο σφαγείο.

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα στις 15 Ιουλίου του 1927 όταν οι εργάτες της Βιέννης κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρίας κατά της δράσης των φασιστικών οργανώσεων που δρούσαν στην χώρα κατά τα πρότυπα των ταγμάτων εφόδου που δρούσαν στην Γερμανία (SA). Στις τριήμερες διαδηλώσεις και οδομαχίες με τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής, 85 εργάτες πέφτουν νεκροί και 1.057 τραυματίζονται. Εκατοντάδες εργάτες και κομμουνιστές κλείνονται στις φυλακές. Όταν η αστυνομία χτύπησε τη μεγάλη εργατική απεργία δολοφονώντας, το κομμουνιστικό κόμμα στην Αυστρία δεν επέτρεψε την ένοπλη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες. Το ίδιο είχε γίνει και λίγα χρόνια πιο πριν στην Γερμανία όταν η ηγεσία του KPD υπό τον Τέλμαν αρνήθηκε να οπλίσει τους εργάτες σε μια μεγάλη πρωτομαγιάτικη διαδήλωση που είχε απαγορευτεί από τους σοσιαλδημοκράτες. Το βίντεο που δημοσιεύουμε παρακάτω αποτελεί ένα ντοκουμέντο φιλμ της εποχής από τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις εκείνες τις μέρες.

Δημοσιεύθηκε στη 1η ώρα Ιστορία | Ετικέτες: , | Σχολιάστε